تبلیغات
عشق یعنی ...

                    عشق یعنی ...

به نام خدای عاشقی ها

عشق یعنی لافتی الا علی
عشق یعنی رهبرم سید علی

بازخوانی عملكرد برخی مطبوعات در غائله 18 تیر 78

10 سال از حادثه كوی دانشگاه تهران و آشوب های پس از آن می گذرد، تحلیل ها و تفسیرهای گوناگونی درباره این واقعه شوم از سوی روزنامه ها و جناحهای سیاسی ارائه شده و باز هم می شود. حادثه كوی دانشگاه از جمله حوادثی است كه ممكن است در كشورهای دیگر هم اتفاق بیفتد، یا حتی اتفاق افتاده باشد، اما آنچه اهمیت دارد، این است كه ایران هر كشوری نیست و مردم آن هم هر مردمی نیستند. باید روشن شود كه اینگونه حوادث در ایران چرا باید اتفاق بیفتد؟ دلایل اصلی ایجاد اینگونه بحرانها چیست؟ چرا برخی از جریانهای سیاسی داخل كشور با بحران سازان همنوایی می كنند و بسیاری پرسش های دیگر كه به نظر می رسد پس از گذشت 8 سال هنوز پاسخ مناسبی به آنها داده نشده است. در این میان بررسی برخی از روزنامه های كشور، در هنگامه ی بحران تیر ماه سال 1378 شاید بتواند به برخی از پرسش های مطرح شده پاسخ دهد.
روزنامه جمهوری اسلامی در واكنش نسبت به این حادثه در تاریخ 22. 4. 78 می نویسد؛ «چرا مسئولین به ویژه آنهایی كه برای هر نارسایی و مشكلی، ده ها تجمع و گردهمایی تشكیل می دهند، در برابر حرمت شكنی عده ای اوباش نسبت به مقدسات نظام از جمله بسیجیان، سكوت اختیار كرده اند و دم بر نمی آورند؟»
جمهوری اسلامی در ادامه تحلیل خود اعلام می كند: «هم اقدام دانشجویان در راهپیمایی و تجمع بدون مجوز و غیرقانونی، خلاف بوده است و هم یورش افراد به محوطه خوابگاه» و سپس این پرسش را مطرح می كند كه «چرا برخی با برخورد یكسویه با این مسئله اصرار دارند كه خطای اول را نادیده بگیرند و فقط خطای دوم را محكوم كنند.»
روزنامه جمهوری اسلامی در مقاله ای دیگر در تاریخ 30. 4. 78 چنین نتیجه گیری می كند كه «هدف اصلی تمام اقدامات و تشنجات اخیر، ختم انقلاب بوده است»، در مقابل روزنامه تعطیل شده «خرداد» نیز با انتخاب تیتر «كوی دانشگاه تهران به خون كشیده شد» جنجال بر انگیزترین تیتر را برای صفحه اول خود برمی گزیند.
روزنامه خرداد در نخستین موضع گیری خود در قبال این مسئله، وقوع حوادثی از این دست را دلیلی بر این مدعا می داند كه فضای سیاسی كشور به هیچ وجه تحدید آزادی مصرح در قانون اساسی از جمله آزادی مطبوعات را پذیرا نیست. (!)
یكی دیگر از محورهای مورد توجه روزنامه «خرداد» تاكید و بازگویی خواسته های گروهی از دانشجویان معترض به ویژه درخواست عزل فرمانده نیروی انتظامی بود.
روزنامه خرداد با طرح این مسئله به تجمع و ایجاد جو ناامنی توسط این گروه از دانشجویان در شب حادثه و غیرقانونی بودن اقدام آنان هیچ اشاره ای نمی كند و تنها به خواسته های دانشجویان توجه دارد و به این پرسش هم پاسخی نداده است كه آیا عده ای كه خاتمی در22. 4. 78 آنها را آشوب طلب خواند، با ایجاد ناامنی و اغتشاش می توانند باعث تغییر قانونی یا عزل مسئولی شوند؟!
روزنامه «خرداد» در ادامه تحلیل هایش می نویسد؛ «شبیخون نظامی به دانشجویان با همراهی انصار خشونت، چیزی جز ادامه خط سعید امامی در قتل های سال گذشته (زنجیره ای) تحت عنوان مبارزه با تهاجم فرهنگی و ارائه طرح ساماندهی فرهنگی نیست.» (!)
در تاریخ 22. 4. 78 روزنامه خرداد باز هم در تحلیل هایش وقوع این آشوب ها را به نیروهای شبه نظامی كه آنها را «گروه فشار» می نامد نسبت داده و نوشته است: «طی دو روز گذشته فضای شهر به ویژه خیابانهای انقلاب، جمهوری و خیابانهای مركزی شهر به گونه ای بی سابقه، غیر منتظره و اسرار آمیز شاهد حضور نیروهای شبه نظامی با لباس ها و ظواهر یك دست ولی مشخص شده است. این مسئله حكایت از حضور نیروهای آشوب طلب و قانون ستیزی دارد كه حاكمیت قانون و برقراری امنیت را مرگ خود می پندارند.» (!)
سیاست گذاران روزنامه خرداد در ادامه تحلیل های خود حوادث كوی دانشگاه و تبعات بعدی آن را به گردن نیروهای حزب اللهی می اندازند.
تیتر اول روزنامه پس از 18 تیر روزنامه خرداد جالب توجه است، این روزنامه در 19 تیر 78 صفحه اول خود را با این تیتر درشت به چاپ می رساند، «كوی دانشگاه تهران به خون كشیده شد» (!) و تعداد دیگری از روزنامه های موسوم به زنجیره ای آن زمان از كشته شدن 3 تا 5 نفر و همچنین مجروح شدن صدها تن از دانشجویان خبر می دهند. (!)
«قتل حداقل 2 دانشجو در حمله نیروی نظامی به خوابگاه قطعی است.» (!) این مطلبی است كه در روزنامه 20. 4. 78 صبح امروز چاپ شده بود. این روزنامه در تاریخ 19. 4. 78 همچنین نوشت؛ «برخوردهای خشونت آمیز لاجرم واكنش های خشن نیز در پی خواهند داشت و در نهایت جو جامعه به ناآرامی و التهاب كشیده خواهد شد و اعمال خشونت علیه دانشجویان آن هم در حریم دانشگاه از یك سو جنبش دانشجویی را به اتخاذ شیوه هایی وادار می كند كه موجب گسترش فضای خشن در بخش های دیگر جامعه می شود و از سوی دیگر راه را برای فرصت طلبانی باز می كند كه از آب گل آلود خشونت و ناامنی، ماهی های دلخواه خود را می گیرند.»
روزنامه صبح امروز معتقد بود كه جریانات كوی دانشگاه تنها برای به خشونت كشاندن كشور طراحی شده و اصلاحات خاتمی را هدف قرار داده بود. (!)
این روزنامه از مرحله جدید تهاجم سیاسی به دولت خاتمی خبر می دهد و در تاریخ 28. 4. 78در مطلبی می نویسد؛ «تضعیف خاتمی و راه حل های او یعنی اوج گیری مجدد بحرانها.» (!)
روزنامه «نشاط» هم همچون روزنامه های هم طیف، در تحلیل های خبری خود، بیشتر به تحریك دامن زدن به تشنجات اقدام می كرد.
این روزنامه در سرمقاله خود در 21 تیر ماه 1378 خود نوشت؛ «جنبش دانشجویی كه علاوه بر اوصاف كلاسیك خود یعنی صراحت صداقت و فداكاری اینك به یك تجربه گرانبهای 20 ساله نیز مجهز است می رود تا بعضی را از خواب جزمیت بیدار كند. زیرا این بار عقده های متراكم سر ریز كرده و فشارها به حدی رسیده كه جان ارزان شد، این بار رعب به جای این كه نصر آفریند رسوایی آفرید.» (!)
روزنامه ی نشاط در یك تحلیل دیگر از روند پیگیری پرونده حمله به كوی دانشگاه انتقاد می كند و می نویسد؛ «افكار عمومی حق دارد بپرسد چگونه است كه نیروی انتظامی و گروه های فشار به كوی دانشگاه حمله می كنند و در این هجوم فرد یا افرادی كشته و مجروح می شوند و ما نمی دانیم چه كسی این كار را كرده است و یا می دانیم و آن را جزو اطلاعات سری قرار می دهیم، اما از آن سو وقتی منوچهر محمدی به عنوان یكی از عوامل آشوب های اخیر دستگیر می شود، بلافاصله اطلاعاتی تا این حد دقیق و وسیع از فعالیت ها و ارتباطات ریز و درشت داخلی و خارجی او منتشر می شود، چرا تمام حقیقت را نمی گوییم.» 30. 4. 87
تلاش برای بزرگ نمایی حادثه رخ داده، آمار غیر واقعی از تلفات حادثه، نپرداختن به همه ابعاد حادثه از جمله اقدامات غیر قانونی و آشوب طلبی از جمله رویكردهای این دسته از مطبوعات كشور در آن رویداد است و اما رسانه های بیگانه:
رادیو آمریكا در تاریخ 20. 4. 78 خبر می دهد؛» در پی درگیری های خون بار بین دانشجویان ایرانی و نیروهای امنیتی آن كشور، دست كم سه نفر از دانشجویان كشته شدند و كشور دست خوش ناآرامی شدید شده است.» (!)
رادیو رژیم صهیونیستی هم در 19. 4. 78 در خبرهای خود اعلام كرد؛ «در جریان حملات خشونت باری كه گروه موسوم به انصار حزب الله و نیروهای ضد شورش حكومت اسلامی شب گذشته علیه دانشجویان در تهران انجام دادند؛ دست كم 5 تن از دانشجویان كشته شدند و ده ها نفر هم زخمی كه حال چند تن از آنان وخیم است.» (!)
راستی بین محورهای رسانه های آمریكایی و صهیونیستی همسویی و قرابت در چه حد است؟ و این همسویی چه پیامی در خود دارد.
این بزرگ نمایی و متهم كردن نیروهای حزب اللهی و انتظامی در حالی صورت گرفت كه در این چند روز شوم گروهی از دانشجویان به همراهی اراذل و اوباش هر آنچه خواستند كردند و حتی حریم خانه خدا را هم شكستند اما حتی از یك نفر از آشوبگران كشته نشد!
برخورد مدبرانه نیروهای امنیتی و انتظامی جمهوری اسلامی را در این واقعه، می توان با بسیاری از وقایع دیگر كه در دنیا اتفاق می افتد، مقایسه كرد. برخورد شدید و خشونت آمیز پلیس تركیه با دانشجویان مسلمان، قتل عام دانشجویان معترض چین توسط پلیس آن كشور در میدان معروف «تیان آن من»، كشته شدن چندین دانشجوی معترض كره جنوبی توسط پلیس آن كشور و نمونه های دیگر كه نشان دهنده برخورد قهر آمیز و شدید با اینگونه اعتراضات غیر قانونی است.
... و اما پایان حادثه كه به یك حماسه بزرگ ختم شد. همه كسانی كه در این غائله نقش داشتند، چه عوامل داخلی سرسپرده و چه عوامل خارجی كه آن را رهبری كردند، در 23. 4. 78 با بهت و حیرت وصف ناپذیری روبرو شدند. حضور آگاهانه و میلیونی مردم نقاط مختلف كشور به ویژه مردم تهران در واقع به یك هفته آشوب و التهاب پایان داد. دم مسیحایی رهبر فرزانه و دلسوخته انقلاب آب زلالی بود بر آتش بر افروخته شده توسط شیاطین، سخنان مقام معظم رهبری در اوج بحران بازتاب مثبت و مطمئنی در جامعه داشت به طوری كه باعث كنترل و مهار بحران و حضور میلیونی و به یاد ماندنی مردم در 23 تیر ماه سال 1378 داشت. مطبوعات فوق الذكر اما در حماسه 23 تیر رویكردی متفاوت ولی باز همسو با بیگانه داشتند. نپرداختن به حضور میلیونی مردم و یا در حاشیه قرار دادن آن محور مواجهه این گروه رسانه ها با رویداد بزرگ 23 تیر بود كه خوانندگان را به مراجعه به این روزنامه ها در آن تاریخ دعوت می كنیم.


منبع: روزنامه کیهان

پونیشا :: نیروی کار مجازی